خدایا هرگز بین من وقلم جدایی مینداز.

هرگز قلم را از من نرنجان.

در این دنیای بی همدم که ظلم عادت سینه ها ومحبت معجزه ناب است،

تو کاری کن که پیوند من وقلم ابدی باشد

من بی قلم زنده نیستم

جز جسمی بی احساس  چیز دیگری نیستم

قلم مرا بسوزان بخروشان هر چه خواهی بکن  که من تا اخرین

نفس با تو هستم .جز تو و خدایم یار همدمی ندارم.

قلم تنها تو عادت کرده ای به این نوشته های پوچ من

به این تنهایی همیشگی من

می شنوم صدایت را که می گویی:منم همدمت پرده در راز دلت

منم شعله ور کننده عشقت منم سوزآور زندگیت

و من گویم : کاش یاران ما هم چون تو بودند