از غمت ز شادی پیوند گسستم

سیل اشک را هر آن ز دیده روان می کنم

از فراقت شکوه ها  می کنم

من التماس می کنم به وصال منجی

ندانم که من لایق نیستم به منجی

منجی من موعود من تنها امید حیات من

همه شب زنم نوای غم

که شاید بشنوم مژده وصال مژده وصالت را

شاید که بشنوم مردی زنزول کرده  آسمانی

قدم نهاده بر زمین محبت هدیه آورده بر زمین

ظلم را ز ریشه بر کنده

بذر محبت را به سینه ها عطا کرده

رویایی است بس شیرین دیدار تو

من لایق نیستم به رویای تو

من آنم که سوزم در حسرت

من آنم که خاکستر شوم ز دوریت

شب ها ز فراقت سوزم

خورشید درونم سوزان است روزها

در آتش فراق تو می سوزد روزها

خورشید آتش فراق توهست

نشان سوختن من در فراق است

منجی بیا که عالم در فراق است