ندانستم هنوز در عمق وجودت عشق رخنه نکرده

ندانستم که به عبث می کنم التماس که پذیری رویای زیبای مرا

به عبث بود التماس من

تباه شد دنیای من در ره این عشق

در ره تو ای ناوک نگاه

فدای تو شد یک عمر

فدای تو شد یک دل

فدای تو شد جهان

عاشق نشد دلت یک زمان

دریغا ثانیه هایی که فدای تو شد

رویایی که برای تو ساخته بودم

دریغا دل زیبای من که فدای تو شد

دریغا دلم که در حسرت تو پیر شد

دیگر زتو نامی در این دیار نیست

 چه شد یکباره رفتی ز تو نامی در این دیار نیست

روزگاری بس خرم و خوش بود

یکباره رفتی نامی زتو در دیار نیست ؟

دل ما سخت به تنگ امده ز دوری تو

 بیا که دیگر نامی زتو در این دیار نیست

بیا یاد کن زین دل شکسته

 که در فراق تو به نوای غم رو کرده دوباره

بیا که تشنه دیدار تو هستم یارا

 ندانستم چه چیز دلت را یکباره شکست ؟

که چنین آسان ترک کردی ما را

من گر دلیل رفتن تو ام بیا که اکنون پشیمانم

بیا که دل دیوانه هوای تو کرده 

 هوای خنده ها و ناز های تو کرده

بیا که نمیه شب ها بی تو ارامشی ندارم

 بیا که این دل ثانیه ها را برای دیدن تو آتش زده

بیا من جهان را فدای یک لحظه دیدار تو می کنم

بیا من عمری فدای عشق تو می کنم

 بیا ببین چه عاشقانه می ستایم تو را

بیا گوش نوای عشق در فراق را

به دیدار تو من امدم به میعاد گاه اول

 لیک تو نبودی و من ماندم در میعادگاه

یاد ان روزگاران بخیر دست در دست هم در این میعاد گاه می گشتیم

نبودیم در این فکر که شاید مانیم روزی جدا  زهم

شاید روزی رسد که من در حسرت دیدار تو هزار بار بمیرم

 و تو آهی هم نکشی و تو یادی هم از ما نکنی چه سخت است  فراق تو

بیا که روزگارم به گریه رو کرده

 درفراقت همه هستیم اشک شده

رویایم شده دیدن روی ماهت تا کنی زین دیوانگی رهایم

 گویند دیوانه ز ماه دورتر بهتر

من هزار بار فریاد زنم که من با ماه شادتر

بیا فرقت که هستی مرا به زوال کشانده

                      شب سیاه قصه را هوای تو سحر کند

                        از گذر سینه ما یار دگر گذر کند 

                    شکوه بسی شنیده ام از دل درد کشیده ام  

                    کور شوم جز تو اگر زمزمه ای دگر کنم

                 مقصد و مقصودم تویی عشق و معبودم تویی

                    از تو حذر نمی کنم سایه مگر سفر کند 

                     چاره کار ما تویی یاور ویار ما تویی

                     توبه نمی کند اثر مرگ مگر اثر کند

                     مجرم آزاده منم تن به جفا داده منم

                  قاضی درگاه تویی حکم سحرگاه تویی

آن گل رفته زین باغ باز آید بر باغ 

مژده ده که به میمنت قدم هایش زیبایی شد نصیب باغ

باغ زمستان را زد کنار بوسه زد به روی بهار

طنین قدمهایت که به گوشم رسید

گویی که دوباره مسیحا به تنم رسید

خنده ها یک به یک روییدند

غم ها زین دل گریختند

طنین سلام یار چه خوش آهنگ است

درکوی ما شادی فکند

یار آمدی جان ها قربان قدمت

که از لطف وصال تو شدم مست

اینقدر خاطره داریم که گویی قد یک قرنه

گلو می سوزه از عشقت عشقی که مثل زهره

ولی بی عشق تو هر دم خنده با لبهای من قهره

درسته با منی اما به این بودن نیازارم

تو که حتی با چشمات هم نمی گی آه دوست دارم

اگه گفتی دوست دارم فقط بازی لبهات بود

وگرنه رنگ خود خواهی نشسته توی چشمات

هر چی عشق توی دنیا من می خواستم مال ما شه

اما تو هیچ وقت نذاشتی بینمون غصه نباشه

فکر می کردم با یه بوسه با تو همخونه می مونم

نمی دو نستم نمی شه آخه بی تو نمی نستم 

گله می کنم من از تو از تو که این همه بی رحمی

هزار بار مردم از عشقت تو که هیچوقت نمی فهمی

چشام همزاد اشک و خوند دلم همسایه ی اهه

زمونه گرگ وعشق تو شبیه مکر روباهه

شدم چوپان ساده لوح کنار گله احساس

چه رسمی داره این گله سر چنگال گرگ دعواس

تو اینقدر خواستنی هستی که این گله نمی فهمه

اگه لبخند به لب داری دلت ار سنگ و بی رحمه

ببخش خوبم اگه این عشق حیله ی تو رو کرد

نفرین به دل ساده که به چنگال تو خو کرد

اما تو هیچ وقت نذاشتی بینمون غصه نباشه

فکر می کردم با یه بوسه با تو همخونه می مونم

نمی دو نستم نمی شه آخه بی تو نمی نستم 

گله می کنم من از تو از تو که این همه بی رحمی

هزار بار مردم از عشقت تو که هیچوقت نمی فهمی

اونیکه تنهاترین حتی سایه هم نداره

این منم که خوبیهامو کسی هرگز نشناخته

 کسی که در راه رفاقت همه هستیشو باخته

هر رفیق راهی با من دو سه روزی همسفر شد

ادعای رفاقت واسه من چه زود گذر بود

هر کسی با زمزمه عشق دو سه روزی عاشقم شد

عشقمون باعث زجر و هم دعوای هم شد

اون که عاشق بود و عمری از جدا شدن می ترسید

همه هراس وترسش به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت چه ثمر از این نجابت

وقتی سر سوزن به وفا نکردیم عادت

شاید از او گوشه چشمی بیند

شاید بشنود که دل ساحل هوس همراه شدن با او را دارد

یا بشنود که صخره های ساحل ماسه شده اند

و حاضر شده اند دل به دریا بسپارند

شاید این بار موجم را جوابی باشد

نمی دانم تا به حال هزاران موج قربانی ساحل شده است

این موج هم فدای ساحل