ماه میلاد گل بهشت

ماه میلاد عشق

میلاد تن و قامت عشق

آمد اردیبهشت ماه من و عشق

زد بر غم ضربه ای

بیرون کرد غم را زدل

آمد شور در من نهاد

جسم بی جان را جان دوباره نهاد

آمد تنهایی تمام شد روزگار وصال آغاز شد

چه خوش دمیدی بر ما هوای اردیبهشت

 که از هوایت عالم از نوآغاز شد

خوش دلی و شادی ارزانی کوی ما کردی

دل پر آشوب را دمی آرام کردی

ّآمدی گل های خنده رویاندی

غم را زخانه دل بیرون کردی

امدی بانگ شادی گوش حسودان کر مرد

آن دشمن دیرینه بر ما سر خم کرد

میلاد خوش رسیدی قدمت گلباران

که به لطف قدمت این باغ شوق بالیدن گرفت

دوباره دمیدی در من هوای بهسان را آن گل همیشه خندان را

بهسا جون تولدت مبارک  

وقتی دودت را می توان از دست ها دید

وقتی می توان گرمای شعله ات را ناخواسته احساس کرد

ای آتش چگونه می توان تو را پنهان کرد؟

وقتی روز و شب در من شعله می اروزی

وقتی مرا چنین ساده خاکستر می کنی

آیا می توان تو را خاموش کرد ؟

که شعله هایت تمام مرا در آغوش گرفته است

و مرا به سوختن عادت داداه است

مرا غرق حسرت کرده است

عمری من با این آتش به سرکردهام

حال که روش سوختن را یاد گرفتم

چگونه آتشت را خاموش کنم

چگونه آتش عشق را زا تو پنهان کنم؟

وقتی چنین آشکارا می سوزم

وقتی همگان این سوز را می بینند

خواهم که نمایان کنم آتشت را

خواهم که لب سوخته ام را گشایم

ز سوز عشقت سخن ها گویم

دلت را زین آتش آگاه کنم

دانم که پنهان کردن اثر ندارد

باید بدانی چه شد سوزت به جانم افتاد؟

تا بدانی زیبا سوخته ام برایت

چه عاشقانه سوخته ام برایت

بی صدا سوخته ام برایت

من عاشق سوختنم

خواهم جانت با عشق آمیخته شود

چگونه آتشت را پنهان کنم