با تو این دیو چو پریاست

ماه عصمت شبهاست

در حضورش شب چه فریباست

ماه را رها باید ز شب کرد

رها ز زندان و بند کرد

نشاید که سیاوش درآتش بسوزد

ماه معصوم از چه محبوس باشد؟

نشاید که ماه تنها در میدان شب بجنگد

نشاید که غفلت ، دولت شب را تثبیت کند

باید که صاعقه ای زند بر ما

برقی سهمگین زند بر ما

باید که در شیپورها بانگ بیداری افکند

این در ناز خفتگان را تکانی دهند

خواهم زین شب رهایی.خواهم با روز آشنایی

حیرتم ماه به این پاکی نصیب 

شبی شد به این تاریکی

حیرتم که ماه بسوزد

 زخاکسترش خورشید نمایان شود

خواهم ز خدایم 

 گشاید بند از دستان ماه

نصیب ماه کند روز وصال

نمایان کند دستان قائم را

پایان دهد شب ظالم را

اما جنبشی در دستانت دیدم

التماسی ز صدایت شنیدم

یاد آر آن روزگاران را

چه آرام و بی صدا بذر عشق را در دل هم کاشتیم

چه زود به هم دل باختیم

تو شدی پری رویاهای من

یاد آر سردی دستانم را که در دستانت گرم می شد

یاد آر روزگاری که کوچه خاکی ما پر از طنین یک

صدای کودکانه می شد

بازی های کودکانه پای کوبی عاشقانه

روزی دور آتش حلقه زدیم

به نورش قسم خوردیم که عشق را از خاطرمان پاک نکنیم

دریایی بود چشمانت مرا غرق خود کرد

آتشین بود خنده هایت مرا اسیر خود کرد

دستانت معجزه گر بودند به دور گردن که حلقه می شدند

زبان ها ز گفتن عاجز می شدند

عمر آن روزگاران یک لحظه بود

ولی یادت قرنهاست که مرا محبوس حصار عشق کرده است

ز بند عشقت آزادی خواهم

آری من سوگند می شکنم عشقت را بر خاک می سپارم

سوگند می خورم که دیگر چراغت را در دل روشن نکنم

سوگند می خورم در این حسرت بمیرم از تو عشق گدایی نکنم