دستم را دراز کردم تا بچینمت ناگه ندایی آمد

تو لایق این گل نیستی.آن لحظه آرزو کردم

کاش می توانستم بچینمت

و خارهایت دستانم را غرق خون می کرد.

اکنون تو بالیدی و به آسمان رسیدی همنشین ماه و خورشید شدی

  من همچنان روی خاک همنشین جوانه ها هستم.

حال که به آسمان رسیده ای فراموش نکن که

هنوز هم ریشه ات در خاک است.

    یارب این نوگل خندان که سپردی به منش

     می سپارم به تو از چشم حسود چمنش  

پرده از جنایت شب واکند

نیست پرنده ای که آواز سر دهد

سکوت مطلق شب را بشکند

نیست ستاره ای که به تنهایی ماه پایان دهد

یا که او را از زندان شب آزاد کند

لالایی می خوانیم در گوش یکدیگر و گوییم بخواب

رها کن راز شب را بخواب

طلوعی در کار نیست بخواب

خورشید دروغ است بخواب

و در کابوسهایمان ماه فریاد می زند

نه خورشیدی طلوع خواهد کرد

مردی شب را زیر خاک دفن خواهد کرد