یک صدا یک نگاه و یک لبخند که خشکیده بر لبانت تنها

یاد گاری من از توست

دلخوش به یادت به صدایت که درگوشم زمزمه می شود

تکرار تکرار و یک لفظ که گوشم در حسرت شنیدنش ماند.که بگویی دوستت دارم

من نشنیدم اما حس کردم احساست شبیه احساس من است

چون لطافت نگاهت را دیدم که همچو پر قو مرا آرام آرام در 

خواب ابدی فرو می برد   

 می چرخاند

زمین وآسمان را تکه تکه می کرد

وستاره ها را خاموش می کرد 

فروغ آسمان رفت و برنگشت

صدایی زمیان گردباد می آید

هنوز هم نوری هست

شاید آتش کبریتی پر فروغ تر از خورشید

لحظه ای از عمق وجودت بخوانش

تا نسیم عشق تنت را نوازش دهد